Zwiększanie dostępności na polskich uczelniach: wyzwania i rozwiązania

W ciągu ostatnich dwóch, trzech lat, polskie uczelnie doświadczają istotnych zmian w obszarze dostępności. Jednakże, patrząc w przyszłość, możemy się spodziewać kolejnych funduszy unijnych skierowanych w stronę wyższych uczelni, aby kontynuować proces zwiększania dostępności. Warto więc spojrzeć na te zmiany i doświadczenia, aby dowiedzieć się, jakie kroki są kluczowe na początku tej drogi.

Kluczowa rola Pełnomocnika ds. Dostępności

Kluczową kwestią w procesie wdrażania dostępności jest wytypowanie osoby odpowiedzialnej za ten obszar. Może to być pełnomocnik rektora lub osoba administracyjna przy biurze obsługi studenta. Warto jednak, aby ta osoba była dobrze dostępna dla studentów o różnych godzinach zajęć. Niezbędne jest nie tylko powołanie takiej osoby, ale także zapewnienie jej odpowiednich zasobów, takich jak pomieszczenie oraz sprzęt, aby skutecznie wdrożyć zmiany. Ważne jest również, aby ta osoba była związana z uczelnią, aby lepiej rozumiała jej specyfikę i strukturę organizacyjną.

Bezpośredni kontakt i inspiracja dla studentów z niepełnosprawnościami

Równie istotnym aspektem jest bezpośredni kontakt z studentami, zwłaszcza tymi z niepełnosprawnościami. Wytypowanie pełnomocnika do spraw osób z niepełnosprawnościami, który nie tylko słucha ich potrzeb, ale także inspiruje i wdraża dostępne rozwiązania, odgrywa kluczową rolę. Przykład Akademii Teatralnej pokazuje, że bycie blisko studentów i reagowanie na ich potrzeby jest niezwykle ważne w procesie zwiększania dostępności.

Wyzwania w wdrażaniu dostępności

Wdrażanie dostępności napotyka jednak na wiele wyzwań. Jednym z głównych problemów jest konieczność zmiany mentalności i punktu widzenia środowiska uczelni. Szczególnie na uczelniach artystycznych, gdzie dominowało przekonanie o omnipotencji studentów, trzeba teraz zachęcić do otwarcia na różnorodność i dostosować podejście do osób z niepełnosprawnościami. To wymaga rozmów, odkręcania przekonań oraz pokazywania, że edukacja osób z niepełnosprawnościami nie jest terapią, ale możliwością rozwoju.

Budowanie sojuszników i ambasadorów dostępności

Ważnym etapem w procesie zwiększania dostępności jest tworzenie sojuszników i ambasadorów, zarówno wśród studentów, jak i kadry uczelni. Współpraca z instytucjami kulturalnymi również odgrywa istotną rolę, ponieważ kreują one otoczenie kulturowe uczelni. Pokazywanie przykładów osób z niepełnosprawnościami, które odnoszą sukcesy w obszarze artystycznym, może przyczynić się do zmiany postaw i przekonań.

Podsumowanie

Podsumowując, proces zwiększania dostępności na polskich uczelniach to wyzwanie, które wymaga współpracy wielu stron. Wytypowanie odpowiedniej osoby do nadzorowania tego obszaru, bezpośredni kontakt z studentami, otwartość na zmianę punktu widzenia oraz budowanie sojuszników są kluczowymi elementami sukcesu. Pomimo trudności, dążenie do zwiększenia dostępności na uczelniach może przynieść korzyści zarówno dla osób z niepełnosprawnościami, jak i dla całej społeczności akademickiej.

—

Artykuł powstał na bazie fragmentu rozmowy „Dostępna uczelnia – to ma SENS”, przeprowadzonej przez dr Natalię Marciniak-Madejską, dyrektorkę Centrum Dostępności i Działu Rozwoju w SENSE z dr Katarzyną Lis, pełnomocniczką Rektora ds. Osób z Niepełnosprawnościami Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, z Anną Lach, pełnomocniczką Rektora ds. dostępności oraz specjalistka ds. współpracy z zagranicą w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, Euniką Lech, prezesem Fundacji Pomocy Osobom Niesłyszącym TON, Beatą Szczucińską, kanclerką Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.

Cała rozmowa do obejrzenia poniżej. Serdecznie zapraszamy!